Op een dag kon ik mijn werkdag zo indelen dat ik tussendoor een paar uurtjes op pad kon met mijn camera’s. In de plaats waar ik werkte was het prachtig weer: de zon scheen volop en de lucht was strakblauw. Vol goede moed reed ik naar huis om mij om te kleden en mijn fotospullen te pakken. Helaas bleek het bij ons mistig te zijn. Toch liet ik me daar niet door weerhouden en ging ik op stap. Als eerste bestemming koos ik voor de hunebedden bij Havelte.

Vanaf de hunebedden reed ik noordwaarts, in de hoop het mooie weer tegemoet te rijden. Ik kwam terecht op de Alberdalaan, nabij de Dellebuursterheide. Deze weg was niet sneeuwvrij gemaakt. In alle rust en met een gangetje van zo’n 20 km per uur reed ik door de laan. Onderweg stopte ik een aantal keren om foto’s te maken.

Van jongs af aan ben ik gewend om bij slechte weersomstandigheden lange afstanden af te leggen voor woon-werkverkeer. Ik werk in de zorg, en dan heb je simpelweg geen keuze om bij slecht weer thuis te blijven.

Bij een akker met uitgebloeide zonnebloemen zag ik een vogeltje voorbij vliegen. Voor zover ik het op afstand kon beoordelen, leek het mij geen alledaagse verschijning. Met de telelens maakte ik enkele foto’s. Later, thuis achter de computer en met behulp van Obsidentify, ontdekte ik dat het om een rietgors ging, een vrouwtje.

Ik reed verder en wilde via de Tjongervallei richting Oldeberkoop gaan. Eenmaal op de kruising leek het me echter verstandiger om deze besneeuwde weg langs het water te vermijden. Ik koos daarom voor een weg die nagenoeg sneeuwvrij was.

Via een kleine omweg kwam ik uit bij een stukje bos in de Tjongervallei. Daar lag juist veel sneeuw, wat het landschap een bijna feeërieke uitstraling gaf. Ik besloot er een wandeling te maken. Opvallend was dat de roodborstjes helemaal niet schuw waren; ze kwamen zelfs nieuwsgierig naar me toe.

Tijdens de wandeling raakte ik in gesprek met andere wandelaars. We waren het roerend eens: dit was een betoverende wereld.

In Nederland komen verschillende soorten mussen voor, en ze maken allemaal dankbaar gebruik van voederplekken. Een van de meest bekende is de huismus, die vaak te vinden is in zowel stedelijke als landelijke gebieden. Deze kleine, sociale vogel is een veel geziene gast op onze voedertafels.

Hieronder foerageert de ringmus. Deze vogel lijkt sterk op de huismus, maar heeft een aantal opvallende kenmerken die hem onderscheiden. De ringmus heeft een roodbruine kop, lichte wangen met een donkere wangvlek, een klein zwart befje en een witte nekrand die bijna helemaal doorloopt. Op de voedertafel zie ik vaak vele huismussen, maar slechts één ringmus.

De ringmus en de huismus kunnen prima samen foerageren. Op de tweede foto zie je het middelste vogeltje dat flink amok maakt: dat is de heggenmus. Interessant genoeg is de heggenmus geen familie van de huismus of de ringmus, ondanks de misleidende naam. Dit bescheiden vogeltje komt het liefst laag bij de grond voor, waar het rondscharrelt tussen heggen en struiken. De heggenmus voedt zich vooral met insecten en kleine diertjes, terwijl zowel de huismus als de ringmus voornamelijk zaadeters zijn. Dit verschil in dieet zie je duidelijk terug in hun snavels. Voor de heggenmus leggen we speciaal gedroogde meelwormen neer, maar helaas voor hem blijken alle vogels die lekker te vinden en zijn dan ook als eerste op.

De bovenstaande foto’s en het bijbehorende bericht maakte ik op een mooie, winterse vrije dag. Voor de publicatie hoef ik alleen maar op een knop te drukken op mijn telefoon, en in een paar seconden is alles klaar.

Vandaag is het weer totaal anders. Over bijna het hele land geldt code oranje vanwege hevige sneeuwval. Gelukkig kan ik vandaag thuis werken, en de afspraken verlopen via Teams. Tijdens mijn lunchpauze besloot ik even een rondje door de tuin te maken en maakte ik dit filmpje met mijn telefoon.

Onze dochter nam mij mee voor een heerlijk verwenmiddagje in Zwolle. We gingen met de trein, niet speciaal vanwege de sneeuw, want we waren dat sowieso al van plan. Zwolle was prachtig, vooral de parken: echte plaatjes in winterse sferen. De foto’s maakte ik met mijn telefoon. Ik had nog veel meer foto’s willen maken, maar dat was niet zo sociaal. 😉

In de Broerenkerk is een enorme boekhandel gevestigd. Voor liefhebbers van lezen is dit echt een must-see. Onze beide kinderen, net als veel familieleden, zijn gelukkig ook dol op lezen. Wel lezen ze tegenwoordig vooral op een e-reader en niet meer met een papieren boek in handen. Zelf vind ik een nieuw boek altijd zo heerlijk ruiken, dat is iets wat je bij een e-reader toch echt mist.

Het hoogtepunt van de middag was een heerlijke rugmassage en een uitgebreide gezichtsbehandeling, die we tegelijkertijd kregen. De salon was gevestigd in dit prachtige pand. Het was met recht een verwenmiddag en heel leuk om dit samen met dochterlief te beleven.

Aan de noordkant van ons huis hangen vetbollen. Daaronder staat een coniferenhaag. Mezen en mussen doen zich tegoed aan het lekkers, en zelfs de grote bonte specht schuift regelmatig aan. Tijdens het smullen valt er heel wat kruim naar beneden, in de haag.

De roodborst hangt liever niet aan de vetbollen, maar scharrelt zijn kostje bij elkaar op en rond de coniferenhaag. Tussen het groen groeit een verdwaalde hulst, alsof hij daar expres is blijven staan. Ik had het geluk dat de roodborst juist die kant op kwam scharrelen. Wat mij betreft was de winteransichtkaart daarmee compleet.

Toen ik dit bericht zaterdagmiddag schreef, eindigde ik met: “Op het moment van schrijven is het inmiddels weer prachtig weer en begint het opnieuw te kriebelen om er weer op uit te gaan.” Gelukkig heb ik die kriebel meteen gevolgd en ben ik wederom op stap gegaan, voordat de zon de meeste sneeuw had laten verdwijnen.

De eerste stop was aan de Hooiweg. Het mooie van rietendaken is dat de sneeuw daar mooi op blijft liggen.

Daarna reed ik door naar de Hoogeweg in de Weerribben. Daar stopte ik bij wat volgens mij het meest gefotografeerde en nageschilderde huisje van het hele gebied is. Jammer genoeg lijkt er op het erf steeds meer rommel te verschijnen. Om dat te vermijden heb ik het huis vanaf de noordkant gefotografeerd, zodat de spullen buiten beeld bleven.

Tijdens het inzoomen viel mijn oog wel op een paar ‘naakte figuren’ achter in de tuin. Ik weet niet of Staatsbosbeheer nog steeds eigenaar is van dit huisje, maar áls dat zo is, dan begrijp ik eerlijk gezegd niet dat ze deze situatie accepteren.

Een stukje verderop maakte ik foto’s van onder andere spinnenkopmolen De Wicher en van een paaltjasker. Beide blijven fotogenieke elementen in het landschap en zeker als er een laagje sneeuw ligt.

Vannacht keek ik meerdere keren uit het raam en telkens zag ik dikke sneeuwvlokken naar beneden komen. Dat beloofde veel goeds voor een fotosessie in de vroege ochtend. Maar toen ik wakker werd, viel het toch wat tegen: er lag slechts een dun laagje sneeuw en op bomen en struiken was het meeste alweer verdwenen.

Toch stapte ik na het ontbijt in de auto. Als er sneeuw is gevallen, gaat mijn eerste uitstapje bijna altijd naar landgoed De Eese, zo ook vanochtend. Op de Koningin Wilhelminalaan maakte ik mijn eerste foto, in noordelijke richting. De buienradar had het al voorspeld, maar ook de lucht zelf liet duidelijk zien dat er opnieuw een bui in aantocht was.

Op landgoed De Eese staan diverse fraaie gebouwen, waarvan een aantal in warme roodtinten is uitgevoerd. Ze vormen een prachtig contrast met de sneeuw en zijn daardoor zeer geschikt voor een winterse fotosessie.

Het duurde niet lang voordat het opnieuw begon te sneeuwen. Er zat niets anders op dan eerst huiswaarts te keren. De eerste foto en de onderstaande foto zijn op exact dezelfde plek gemaakt, met een tijdsverschil van een half uur.

Thuis heb ik de sneeuwbui afgewacht en zodra het weer droog was, maakte ik een rondje door de tuin. Gisteren had één ijsvogeltje een sneeuwhoedje op, vandaag hadden ze dat alle drie. De winterharde palmen, bedekt met een laagje sneeuw, blijven voor mij altijd echte eyecatchers. Op het moment van schrijven is het inmiddels weer prachtig weer en begint het opnieuw te kriebelen om er weer op uit te gaan…

Vanochtend heb ik alle voeder- en badderplekken voor de vogels grondig gereinigd met een sopje en kokend heet water. Dit doe ik om de verspreiding van virussen zoveel mogelijk te voorkomen. Daarna heb ik alles weer voorzien van vers voer. Het duurde dan ook niet lang voordat de vogels de plekken opnieuw wisten te vinden. Zonnebloempitten en gedroogde meelwormen blijven duidelijk favoriet.

Dit alles in aanloop naar de verwachte winterse periode. Vanochtend zag ik al foto’s voorbij komen waarop de eerste sneeuw te zien was. Bij ons bleef het landschap nog ‘maagdelijk’ groen, tot het om kwart voor één vanmiddag ook hier begon te sneeuwen.

Mijn ervaring is dat tuinvogels meestal beschutting zoeken zodra het begint te sneeuwen. Voor het roodborstje gold dat echter niet. Het trotseerde onverstoorbaar de vallende sneeuwvlokken en had zo de voederplaats helemaal voor zichzelf.

De temperatuur lag nog boven het vriespunt, waardoor de sneeuw nauwelijks bleef liggen. Als de weersverwachtingen uitkomen, zal dat de komende dagen waarschijnlijk heel anders zijn.

Het grootste schilderij van de Wadden, gemaakt door de Amsterdamse kunstenaar SIT, siert de 300 vierkante meter grote muur bij de monding van de Waddenhaven in Oudeschild. ’t Skildermuurtje verbeeldt op indrukwekkende wijze het verleden, heden en de toekomst van het eiland Texel.

Het 70 meter lange kunstwerk zit vol verwijzingen naar thema’s als de Texelse rede, de walvisvaart, de vervuiling van de zee en de rijke boven- én onderzeese flora en fauna van het eiland. Met deze gigantische muurschildering wil kunstenaar SIT de aandacht vestigen op de kwetsbare staat van onze oceanen, nu én voor toekomstige generaties. Een belangrijk en actueel thema in het werk is de zogenoemde ‘plastic soup’, samen met de rondslingerende visnetten die het leven in de zeeën en oceanen op talloze manieren bedreigen.

Na mijn fotosessie langs ’t Skildermuurtje beklom ik de Waddendijk. Vanaf daar had ik een schitterend uitzicht, helemaal rondom én over de uitgestrekte Waddenzee. De combinatie van het spel van licht, het weidse landschap en de rust van het water maakte het een mooi moment om onderstaande foto’s te maken.

De muurschilderingen, de Waddenzee, de zon en de dreigende lucht stemmen tot nadenken, het zijn momenten waarop je vanzelf stil wordt en nadenkt over wat de toekomst ons zal brengen…

Het jaar 2025 zwaai ik uit met ons roodborstje.

Dank aan alle lezers, likers en reageerders. 
Ik ben blij met jullie en hoop van harte jullie hier in het nieuwe jaar weer te treffen.
❤️

Vandaag was het prachtig weer en ik reed naar het Waterloopbos voor een wandeling. Eenmaal op de parkeerplaats aangekomen, vond ik het echter te bewolkt en het bos te donker naar mijn zin. Ik besloot om om te keren en terug te rijden richting Blokzijl. Onderweg maakte ik een korte stop om een foto te nemen van het Vollenhoverkanaal (zie Google Maps).

Vervolgens reed ik door naar Blokzijl, waar ik de auto parkeerde aan de zuidkant van het stadje. Van daaruit wandelde ik naar de oude sluis. Vanaf deze plek heb je een prachtig uitzicht op de Havenkolk. Op deze site is in het kort de geschiedenis van Blokzijl te lezen.

Via de aanlegsteiger wandelde ik richting het centrum van Blokzijl, langs de statige herenhuizen aan het water. Achterom kijkend, zag ik dat op de plekken waar het zonlicht niet was doorgedrongen, hier en daar nog een dun laagje ijs op het water lag.

Zicht op de kolk vanaf de noordoostkant. Er stond geen zuchtje wind, wat zorgde voor een strakke weerspiegeling in het water.

Het weer was zó mooi dat meerdere mensen buiten in het zonnetje zaten te genieten. Het hoogwaterkanon was versierd met lichtjes. Een volgende keer zoom ik in op het schip op de laatste foto.